2019

De sinusgolf van verandering

Wat ik regelmatig meemaak tijdens mijn cursussen, is het volgende: we hebben een eerste flowpainting-laag opgezet met water en verf en de cursist is blij met deze laag. Vervolgens in de tweede les brengen we een nieuwe glacislaag aan over de eerste. Wat er vaak gebeurt is dat de cursist dan het idee heeft dat die mooie eerste laag wordt verpest. Er ontstaat twijfel vooral ook omdat het nog onbekend is wat het effect zal zijn er wat en nog allemaal mogelijk is. Dit zijn voor mij de 'gouden' momenten tijdens het proces. In die momenten van onzekerheid heb je de mogelijkheid in de stress te schieten en te blijven hangen in het idee dat alles nu verpest is of je kiest voor vertrouwen in het onbekende en dat deze nieuwe laag juist een nieuwe dimensie toe zal voegen aan het geheel. Een van mijn zaterdagcursisten merkte op: 'dit is net als het leven zelf'. En ik antwoordde met: 'ja, schilderen is voor mij ook het leven in het klein'. Het is die overgang tussen twee fases die vaak zo lastig is: wat je eerst had, kan vertrouwd voelen en comfortabel. Het is dan vaak moeilijk op om los te laten en de deur te openen naar een nieuwe fase of ervaring. Het is pas achteraf dat je kunt stellen: nu het achter de rug is zie ik pas de vooruitgang, de extra dimensie die is toegevoegd.  
Uiteindelijk zag de cursiste hoe het doek was getransformeerd in een beeld dat een extra diepte had verkregen. De bodem van de sinusgolf lag achter haar en ze kon weer door bewegen naar de piek. En dan begint het feest weer van voren af aan, alleen dan is er weer iets meer vertrouwen.    

Expo in Orion 22 en duo expo in Nuenen

Na ruim drie jaar niet meer geëxposeerd te hebben voelde het wat onwennig aan om weer op deze manier naar buiten te treden met mijn werk. Het egootje kwam met oude twijfels aanzetten: wie zit er nou te wachten op dit werk? Te veel schilderijen zijn 'te oud'....enzovoort. Maar ik ben er de laatste maanden ook weer achter gekomen dat wanneer een schilderij van mij zijn verhaal heeft verteld aan mij, jaren geleden al, dat dat voor iemand anders absoluut niet het geval hoeft te zijn: voor veel mensen blijken mijn schilderijen juist nu op dit moment een verhaal te vertellen dat voor hun relevant is. Ik leer hierdoor mijn creaties steeds meer los te laten en hun eigen rol te laten spelen in de wereld los van mijn eigen mening erover.

Op 27 oktober zal mijn werk te zien zijn bij expo-podium
Orion 22 (eendaagse expo). Zij organiseren kleinschalige concerten in combinatie met beeldende kunst. Het was een voor mij een nog onbekend pareltje gelegen in een woonwijk in Eindhoven (Orionstraat 22) waar het iedere mand volle bak is. Laagdrempelig (gratis entree) en een heel huiselijke ambiance. Tijd: 14:45-17:00 u. 
Daarna zal mijn werk gedeeltelijk door verhuizen voor de expo in Nuenen. Deze heeft als titel het Italiaanse ‘La Sfumatura', wat 'de overgang' betekent in het Nederlands. Een prachtige titel door goede vriendin Nannie aangereikt die met haar sensitieve gedichten samen met mij exposeert. Een belangrijk thema in onze levens en ons werk zijn de overgangen tussen de levensfasen. Deze worden bij mij uitgedrukt in overgangen tussen verschillende kleuren en vormen. Ikzelf ben mij er bv. erg van bewust wanneer ik een overgang maak van een introspectieve periode naar een expressieve. Of wanneer ik beweeg van het ene levensthema naar het volgende.
De expo vindt plaats in een boerderij op een prachtig landgoed met beeldentuin in het buitengebied van Nuenen:
Ruimte in Beeld, Dubbestraat 61 te Nuenen. Vernissage: 3-11 van 14-17:00 u, open huis 17-11 van 12-17:00 u, finissage 14-17:00 u.

Lukt het niet om op bovenvermelde data te komen dan kun je een afspraak maken met mij via 06-11412063 of stuur een app-je. Dan kunnen we op een ander tijdstip de expo bezoeken in Nuenen.
Comments

Chaos & Magie

Het hele jaar is er rond mijn woonsituatie de nodige chaos: blijven of toch alles achter me laten?
De laatste anderhalve maand bestond hierdoor voornamelijk uit onzekerheid en innerlijke spanning. Maar er was ook avontuur, magie en ongelooflijk veel indrukken. Je zou kunnen stellen dat twee energieën hierbij een hele grote rol speelden: de draken-energie en de Merlijn-energie. De draak-energie die dit jaar is geactiveerd, staat symbool voor die kracht die je in je gezicht vertelt waar je issues zich nog bevinden. Hij kan voor de nodige chaos zorgen maar met het uiteindelijke doel je nieuwe helderheid bij te brengen. Met deze nieuwe helderheid kan de Merlijn-energie ons helpen weer de lang gemiste magie terug te brengen in ons leven. En ik zou zeggen: dat is onderhand tijd! (voor een groot deel van de mensheid).

Ik vermoedde dat deze twee energieën een belangrijke rol zouden gaan spelen vlak voordat ik 14 juli naar het Zuid-Engelse Avebury vertrok. Ik was op weg naar een Facilitator retreat waar ik voor was uitgenodigd om een 'foundation training' te volgen om zodoende te leren mensen te begeleiden op hun pad van evolutie en persoonlijke groei (dit is nl. een groeiende passie van mij die ik naast het schilderen wil gaan uitoefenen). Dit beloofde een magische reis te worden naar het land van koning Arthur. Maar tegelijkertijd was daar de chaos: wat te doen met mijn woonsituatie? Diende ik te blijven of moest ik alles achter me laten?

De tijd in Avebury bracht een hoop bij me teweeg: de energieën ter plekke van krachtplaatsen en graancirkels begon op me in te werken; de signalen die ik oppikte vertelde me over een kantelpunt en afbraak van oude energieën in mijn leven. Maar voor het menselijk verstand is dan nog niet duidelijk wat dat concreet inhoudt. Ik kwam thuis van een magische trip, had talloze inzichten gehad, een klavertje vier gevonden (nooit weg!), Merlijn gevoeld en in de 'Green Dragon' heerlijk vegan gegeten.

Eenmaal thuis begon mijn ego weer met de scepter te zwaaien; ik begon naarstig mijn huis uit te ruimen en zegde mijn huur op; ik zag geen toekomst meer op die plek. Ik dumpte alles dat niet meer resoneerde (en dat was veel!) en mijn hele appartement veranderde in een grote stortplaats....het toppunt van chaos! Maar Avebury was nog niet klaar met me: de opgedane energieën duwde als het ware oude aspecten in me naar de oppervlakte en 's nachts haalde ik deze uit mijn systeem. Vanaf dat moment was er weer helderheid: ook de magie deed zijn intrede hier in Nederland en verschillende signalen en synchroniciteit lieten mij weten dat ik kon ontspannen en gewoon kon blijven waar ik nu ben.

Nadat ik de energieën uit mijn systeem had verwijderd werd ik flink ziek. Nu ik daar van aan het bijkomen ben zie ik de perfectie van een periode in mijn leven van continue onzekerheid. Onzekerheid leert ons dat het leven niet gecontroleerd hoeft te worden; er zijn grotere krachten aan het werk die onze ego's overstijgen en de schaakstukken op precies het juiste moment in beweging brengen. Merlijn is terug en is eigenlijk dat vergeten aspect van onszelf dat er voor verantwoordelijk is dat energie ons dient. Ook al is het vaak onduidelijk op wat voor manier.....

Een nieuw schilderseizoen breekt aan met het drakenvuur dat door mijn lichaam golft en een penseel dat omgetoverd is tot een toverstok van kleuren...of niet...maar het klinkt magisch....

Opruiming!

Ik ben op alle niveaus aan het opruimen dus vond ik het ook tijd dat eens toe te passen op mijn schilderijen. Tot 12 september geef ik maar liefst 30% tot 50% korting op al mijn schilderijen. De meeste schilderijen staan op mijn site op
flowpaintingart/schilderijen maar ik heb er ook een aantal die nog niet gefotografeerd zijn.

MC6

Hilde’s doek in ‘real life’

Comments

Vierende teugels

Toen ik laatst met een cursiste een gesprek had over de populariteit van verf 'pouring-technieken', bleef daarna iets hangen. Veel van die technieken geven prachtige resultaten maar bij veel mensen heb ik de indruk draait het heel erg om het resultaat: men wil in één keer de perfecte cellen en het perfecte recept voor de ideale 'pouring'. En dus zie je overal hetzelfde resultaat opduiken en is er vaak weinig origineels te bekennen.
Maar het wordt pas echt voedend voor de ziel wanneer je je eigen draai eraan geeft, wanneer je je eigen technieken uitprobeert. Dat is wat werkelijke creativiteit is. Je staat dan open wat jouw ziel jou aan wil reiken in het moment. Dan wordt het een representatie van jouw.
Wanneer cursisten bij mij het gevoel voor het materiaal beginnen te krijgen, stimuleer ik ze steeds meer om hun eigen ideeën te volgen en eventueel zelfs af te wijken van wat ik ze heb geleerd. Ik ben er dan om tips te geven en een oogje in het zeil te houden en daar waar nodig van advies te dienen (bv. op technisch vlak). Maar vooral om de (energetische) ruimte te scheppen zodat de cursist zijn/haar eigen intuïtie leert te vertrouwen. Hoe meer iemand in mijn les zijn eigen zielenwens manifesteert, des te dankbaarder deze persoon is over het resultaat en het belopen proces. Want dat is in mijn optiek belangrijker dan het 'perfecte' plaatje dat iemand van te voren in gedachte had. De positive feedback die ik vervolgens ontvang stimuleert mij als leraar steeds meer de teugels te laten vieren en open te staan voor nieuwe ideeën die worden aangedragen. Zo leer ik ook weer steeds meer controle los te laten en aan te voelen wat er in het 'nu' wil ontstaan. Wat past bij iemand en wat is nu voor die persoon nodig?


Joyce W-2 MChimp
Joyce Wazirali’s ‘Angel’

Tips & Tricks

In deze tips & tricks leg ik iets uit over de verschillende eigenschappen van doeken. Wanneer je een doek aanschaft let dan op het volgende:
-is het doek van katoen of linnen?
-is het oppervak glad of ruw(er)?
-wat is de kwaliteit van de spielatten?

De budget doeken van katoen hebben als nadeel dat het hout van de spielatten van mindere kwaliteit is. Dit kan er voor zorgen dat het doek krom gaat trekken, zeker als je met veel water hebt gewerkt. Het katoen is altijd erg glad en ik geef het altijd twee lagen goede gesso mee (bv. Talens gesso) om voor een goede hechting te zorgen wanneer ik een flowpainting laag aanbreng met watervermengbare olieverf. Het leuke bij-effect is dat de laag gaat schiften en voor eilandjes van verf zorgt. Ditzelfde effect krijg je met een linnen doek ook (zie foto's). Een 'gewoon' katoenen doek geeft dit effect weer niet (van bv Talens of Van Beek) maar het hout is van betere kwaliteit dan de budgetdoeken en ze zijn ook beter op te spannen. Ditzelfde schiftingseffect krijg je ook bij katoenen doeken van professionele kwaliteit: ook deze zijn gladder waardoor de verf minder goed hecht wat juist dit leuke effect tot gevolg heeft. Deze doeken herken je doordat ze aan de achterkant donker bruingrijs zijn, net als linnen doeken i.p.v. witgeel van normaal katoen. Een linnen doek is een stuk steviger en hoef je daardoor in veel gevallen nooit op te spannen. Zeker een groter katoenen doek van niet-professionele kwaliteit moet je bijna altijd na verloop van tijd opspannen: deze gaat simpelweg doorhangen door het gewicht van de verf. Dit is met name een probleem als je er al een lijst omheen hebt zitten die verlijmd is.

geschift MC



Comments